Terapia poznawczo-behawioralna jest rodziną terapii opartych na dowodach naukowych, w których ważną rolę przypisuje się procesom poznawczym (myślom, przekonaniom), procesom uczenia się, procesom emocjonalnym i behawioralnym oraz wzajemnej interakcji naszych zachowań, myśli, emocji i somatyki.

• Uwzględnia zarówno czynniki biologiczne, jak i indywidualny i społeczny kontekst naszego rozwoju i życia.
• Jest nastawiona na leczenie zarówno objawowe jak i przyczynowe zaburzeń.
• Wykorzystuje wiedzę o przeszłości w takim stopniu w jakim jest ona potrzebna, abyśmy mogli budować bardziej funkcjonalną i satysfakcjonującą teraźniejszość oraz przyszłość.

Terapia poznawczo-behawioralna opiera się na konceptualizacji problemu – czyli procesie prowadzącym do stawiania i weryfikowania hipotez mających na celu zrozumienie tego, z czym się zmagamy i odpowiedzi na pytania:

Co? – Co stanowi problem (jakie problemy, zmiany w naszym funkcjonowaniu zauważamy i nad czym chcemy pracować)?  Co nam dolega?

Jak? – Jak działa nasz problem? Jakie mechanizmy go podtrzymują? Jak to jest, że sam nie znika i do nas wraca? Jak na nas wpływa?

Dlaczego? – Dlaczego nas dotyczy? Dlaczego powstał w tym momencie życia? Jakie czynniki przyczyniły się do jego powstania – jakie ma korzenie? Dlaczego tak trudno nam się od niego uwolnić?

Ta indywidualna konceptualizacja wyznacza dalszą ścieżkę terapii i wspólną pracę terapeuty i pacjenta nad rozwiązaniem problemów – traktując pacjenta jako eksperta i przewodnika po swoich problemach, przeżyciach i odbiorze świata, a terapeutę jako eksperta i przewodnika po mechanizmach działania problemów i zaburzeń oraz metodach i narzędziach ich leczenia, których pacjent uczy się, wprowadza w życie i testuje pomiędzy spotkaniami.

Terapia to więc wspólna wędrówka przygotowująca do samodzielnych wypraw, gdy pomoc i asekuracja przewodnika nie będzie już potrzebna, bo sami będziemy w stanie korzystać z narzędzi i rozpoznawać, które drogi są dla nas pomocne, a które mogą zawrócić nas na początkową ścieżkę.